با ورود به سال ۲۰۲۶، روابط اقتصادی ایران و چین در آستانه فصل جدیدی قرار گرفته است؛ فصلی که در آن نگاهها از معاملات صرفاً تجاری به سمت سرمایهگذاریهای بلندمدت، انتقال فناوری، توسعه زیرساخت و پروژههای پایدار معطوف شده است. هم از سوی ایران ضرورت توسعه زیرساختها، افزایش تولید داخلی و تنوعبخشی به صادرات وجود دارد و هم از سوی چین نیاز به منابع، مسیرهای ترانزیت جایگزین و بازارهای جدید؛ این همافزایی، زمینه شکلگیری پروژههای مشترک با ساختارهای متنوع مالی و قراردادی را فراهم میآورد. در ادامه، حوزههای کلیدی که بیشترین ظرفیت جذب سرمایهگذاری مشترک را دارند، بهصورت مفصل و تحلیلی بررسی و برای هر کدام پیشنهادهای عملی ارائه شده است.
-
اندازه متن
+
نظر شما در مورد این مطلب چیه؟